Zeehond en Waddenzee
Over zeehond, Waddenzee en de zeehondenopvang op Texel. Het boek beschrijft welke soorten wij kennen in Nederland, waar...
Geschiedenis van de zeehondenopvang op Texel
- Het echtpaar De Haan met zeehond
In 1952 begon Gerrit de Haan, conservator van het Texels Museum, als eerste in Europa met zeehondenopvang. Met vallen en opstaan lukte het om zeehonden die op het eiland of elders langs de kust aanspoelden in leven te houden en te laten opknappen. Zeehonden werden niet weer uitgezet omdat ze nog volop werden bejaagd. De afname van het aantal zeehonden in de jaren '50 maakte het werk van het opvangcentrum erg belangrijk: enerzijds bleven zeehonden in leven die anders zeker gestorven zouden zijn, anderzijds werd het publiek op de problemen in de Waddenzee gewezen.
Vervuilde Waddenzee
In de loop der jaren veranderde de houding ten aanzien van de zeehonden aanzienlijk. De jacht werd in 1962 verboden. Opgevangen zeehonden konden, zodra ze gezond waren, worden uitgezet in de Waddenzee. Tot 1975 gebeurde dit echter nog niet, omdat de zee te sterk vervuild was.
Opvang en fokken
Begin jaren '70 nam de opvang van huilers en zieke zeehonden af. Dit kwam onder andere doordat het aantal zeehonden in de westelijke Waddenzee nog sterker gedaald was dan in het oostelijk deel. In de jaren '80 nam het aantal zeehonden in de westelijke Waddenzee weer iets toe. Hierdoor werd de opvang van zeehonden, naast het fokken, weer belangrijker. In 1988, na het uitbreken van een dodelijke epidemie, vervulde Ecomare een belangrijke rol bij het onderzoek naar de oorzaken van deze ziekte.
Lees meer over:
Mariëtte Smit
Hoofd Dierverzorging - Het leeft en beweegt op de afdeling dierverzorging van Ecomare en deze dynamiek bevalt me zeer. We verzorgen de dieren, informeren het publiek en iedere werkdag heeft weer een nieuwe verrassing in petto zoals een stranding van een zeehond, een bruinvis of de opvang van een bijzondere vogel.
