Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player
 

  • English
  • Deutsch
Zoek in de Encyclopedie

Dieren en planten

Visbiologie   Voortplanting   Kinderkamers   Zeefauna   Zeevissen   

Water en land

Mens en Milieu

Visserij   Visstandbeheer   Visstand (Noordzee)   Overbevissing   Visserijbeleid   Quotering   Biesheuvel-groepen   Onderzoek   Visserijonderzoek   Visserijmodellen   Paaibestand   Veilig Biologisch Minumum   

Beheer van de visstanden

Wereldwijd bekeken gaat het slecht met een groot aantal veel bejaagde vissoorten. Pessimistische mensen voorspellen dat de zeeën over niet al te lange tijd leeggevist zullen zijn. Hoewel er ook mensen zijn die daar wat minder somber tegenaan kijken maakt het wel duidelijk dat het noodzakelijk is om de bestanden van de vis te beschermen. In principe is het mogelijk om een beperkt deel van het bestand op te vissen zodat de rest van de volwassen vissen voor nakomelingen kunnen zorgen. Maar dan moeten er wel afspraken worden gemaakt met individuele vissers, die allemaal een goede boterham willen verdienen. Dit proces, met het onderzoek dat er bij hoort, noemen we het beheer van de visstanden.

  • Situatie in de Noordzee

    Tussen 1975 en 1980 zwom er vrijwel geen haring meer in de Noordzee. Natuurbeschermers en visserijbiologen trokken aan de bel en de overheid beperkte de vangstrechten bijzonder sterk. Gevolg was dat de haringsstand zich in de daaropvolgende jaren herstelde. Voor de schol, en in mindere mate voor de tong, geldt een vergelijkbaar verhaal.
    Het beheer van de visstanden in de Noordzee gaat dus een stuk beter dan dat van veel visbestanden elders. Dat is vooral het gevolg van de cultuur onder de Noordzeevissers, die gekenmerkt wordt door toekomstgericht ondernemerschap in plaats van winstbejag op de korte termijn.

  • Visserijbiologie en beleid

    Ieder jaar bepalen visserijbiologen hoeveel vis er rondzwemt en hoe groot de kans is op veel nakomelingen. Dat doen ze voor de belangrijkste vissoorten, zoals tong, schol, kabeljauw en haring. Natuurlijk wordt niet elke vis geteld; de biologen nemen steekproeven en rekenen de resultaten daarvan door naar de situatie in de hele Noordzee. De biologen geven daarna een advies voor de vangstquota. Die quota worden vastgesteld door de Europese Ministerraad. Regelmatig wijkt het resultaat af van het advies. Dat komt omdat er ook nog politieke spelletjes meespelen.
    Maar het advies van de biologen weegt wel zwaar, en daarom kijken de vissers er ook altijd erg kritisch naar. Meestal vinden zij dat de biologen de bestanden veel te laag inschatten. In het verleden leverde dat soms vervelende discussies op. Sinds er regelmatig vissers meevaren op de onderzoeksschepen, en ook biologen op de vissersschepen, komt dat minder vaak voor.