- Ecomare, Foto Sytske Dijksen, Ecomare
Zeehondenopvang Ecomare
Ecomare is het streekziekenhuis voor hulpbehoevende zeehonden die in Noord-Holland gevonden worden. In de zomer, als de veerdienst tussen Texel en Vlieland in de vaart is, komen daar ook de zeehonden van Vlieland bij. De zeehondenopvang op Texel begon in 1952. Aanvankelijk bleven alle opgevangen dieren bij het toenmalige Texels Museum. Uitzetten was onverantwoord omdat er nog volop op zeehonden werd gejaagd. Nu brengen de dierverzorgers van Ecomare jaarlijks zo'n 30 opgeknapte zeehonden terug naar de Waddenzee.
- Het begin van de zeehondenopvang
- Echtpaar De Haan (eind jaren '50), Ecomare
In 1952 begon op Texel de heer De Haan, de toenmalige directeur van het Texels Museum, met de opvang van huilers. Dat zijn pasgeboren zeehonden die hun moeder verloren hebben. Met vallen en opstaan lukte het om de zeehonden in leven te houden en op te knappen. Ze werden niet weer uitgezet omdat er immers nog volop op zeehonden werd gejaagd.
De afname van het aantal zeehonden in de jaren vijftig van de vorige eeuw maakte het werk van het opvangcentrum erg belangrijk: enerzijds bleven zeehonden in leven die anders zeker gestorven zouden zijn, anderzijds maakten de museumbezoekers, aangetrokken door de zeehonden, kennis met de problemen in de Waddenzee. - Opvangen, fokken en uitzetten
- Uitzetten van zeehonden, Ecomare
In de loop der jaren veranderde de houding ten aanzien van de zeehonden aanzienlijk. In Nederland werd de jacht verboden. Opgevangen zeehonden konden, zodra ze gezond waren, weer naar de Waddenzee.
Met de vrij grote groep zeehonden die al jaren in het centrum verkeerde was dit echter minder eenvoudig. De gemiddelde leeftijd van de groep is nu ongeveer 30 jaar, dat wil zeggen bijna drie keer zo oud als hun soortgenoten in de Waddenzee! Sommige zijn blind of missen tanden en kiezen. Deze dieren zijn zo gewend aan hun verblijf in Ecomare dat zij grote moeite zouden hebben zich weer aan te passen aan het leven in de vrije natuur. - Adoptie van zeehonden bij Ecomare
- , Ecomare
In 1990 is het zeehonden adoptie programma bij Ecomare van start gegaan. Wie een zeehond adopteert krijgt een kleurenfoto van een zeehond en een informatiepakket. Het aantal vrienden van Ecomare en adoptieouders is in 2010 inmiddels gestegen tot 10.000 particulieren en organisaties.
- De geboorte van een gewone zeehond
- Geboorte van een gewone zeehond (1994), Ecomare
In juli 1994 was Salko de Wolf getuige van de geboorte van een gewone zeehond
- Een collega-centrum in Groningen
In het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw is er naast de opvang op Texel een tweede opvangcentrum, de crèche in Pieterburen, van de grond gekomen. Op Texel nam het opvangwerk van huilers en zieke dieren in die tijd juist af, onder andere omdat het aantal zeehonden in de westelijke Waddenzee nog sterker gedaald was dan in het oostelijk deel. In de jaren tachtig nam het aantal in de westelijke Waddenzee weer iets toe en daardoor werd de opvangfunctie, naast de fokfunctie, weer belangrijker in de Texelse opvang. In 1988, na het uitbreken van de dodelijke epidemie van het zeehonden-ziekte-virus, vervulden de beide opvangcentra een belangrijke rol bij het onderzoek naar de oorzaken van deze ziekte.
- Collega-centra (internationaal)
- , Sandra Niën/Jaco Spek
In Duitsland zijn twee opvangcentra voor zeehonden: in Norden-Norddeich en in Friedrichskoog. Het opvangcentrum in Norden-Norddeich vangt jaarlijks tussen de 20 en 50 zeezoogdieren op, behalve zeehonden ook walvisachtigen. In Denemarken is het Fiskeri- og Søfartsmuseet in Esbjerg uitgerust voor zeehondenopvang, hoewel men hier, met uitzondering van wetenschappelijk onderzoek, geen zeehonden meer opvangt. De Denen laten gestrande dieren inslapen omdat men vindt dat de mens niet moet ingrijpen in de natuurlijke selectie.
In de Belgische plaats Blankenberge heeft het Sea Life Centre aldaar in 1998 een zeehondenopvang opgericht. - De ambassadeurs van de Waddenzee
- Voedertijd op Ecomare, Ecomare
De zeehonden vervullen in Ecomare een belangrijke rol als ambassadeurs van de Waddenzee. Tijdens het voeren en in de expositie vertellen we het verhaal rond de zeehonden, waarbij vanzelfsprekend ook de oorzaken van de problemen in de Waddenzee aan de orde komen.
- De toekomst van de zeehondenopvang in Nederland
- Jonge grijze zeehond, Texel 1992, Ecomare
Elke keer als het goed gaat met de zeehonden in het waddengebied laait de discussie op of de opvang van hulpbehoevende zeehonden nog wel nodig is. In 2002 werd het eindrapport van het Wetenschappelijk Platform Zeehonden Waddenzee gepresenteerd. Aan dit rapport werkten ministeries, onderzoekers, zeehondenopvangcentra en natuurbeschermers mee. Zij concludeerden dat "Voor het behoud van de zeehondenpopulatie (...) het weghalen, verzorgen en weer uitzetten van zieke, verzwakte of verlaten zeehonden (huilers) niet noodzakelijk is ." Oftewel, er zijn genoeg zeehonden in de Waddenzee. Het is niet echt nodig om ze op te vangen. Peter Reijnders, zeehondendeskundige van het onderzoeksinstituut IMARES, vindt dat heel logisch. Het risico van het uitzetten van opgevangen zeehonden is dat zwakke dieren opnieuw ziektes kunnen verspreiden. Wat IMARES betreft zouden de zeehonden ook geen medicijnen meer moeten krijgen. "Al dat gedokter is slecht voor de populatie in het algemeen", aldus Han Lindeboom van IMARES.
Ecomare heeft twee redenen om voorlopig nog door te gaan met het opvangen van zeehonden. Vanuit het oogpunt van pure dierenbescherming is elk dier dat gered kan worden zinvol. Zeker omdat gebleken is dat zeehonden zich, eenmaal weer uitgezet, uitstekend kunnen redden in het wild. Maar wat nog veel belangrijker is, is dat we door het opvangen van zeehonden heel veel mensen kunnen bereiken. We kunnen elk jaar het verhaal van de zeehond en de Waddenzee kwijt aan inmiddels meer dan een kwart miljoen bezoekers, en via onze informatie aan duizenden anderen. En daarmee dragen we een forse steen bij aan het bestrijden van de oorzaken van de problemen in de Waddenzee.
zie ook
info
Copyright Ecomare
