Ecomare

Het feit dat nonnetjes ook kunnen overleven in de Noordelijke IJszee zegt iets over de temperaturen die dit schelpdier nog aan kan. In tegenstelling tot veel andere schelpdieren, zoals kokkels, is het nonnetje goed bestand tegen vorst. Daarmee is het nonnetje een betrouwbare voedselbron voor de vogels die de kunst verstaan om nonnetjes op te sporen. Kanoetstrandlopers en mannelijke rosse grutto's zijn daar bijvoorbeeld meesters in. Maar ook bonte strandlopers, scholeksters, en tureluurs speuren de wadplaten af naar bijvoorbeeld nonnetjes. In dieper water hebben eidereenden en grote en zwarte zee-eenden het op deze schelpdieren voorzien.

Nonnetjes eten de algen van het wadoppervlak. Ze zuigen ze op met een soort onderwaterstofzuiger, de instroombuis. Schollen en andere platvissen knabbelen die graag af. De zuigbuis kan weer aangroeien, maar het slachtoffer moet eerst wel ondieper gaan leven om aan eten te komen. Dat is onveilig omdat er veel wadvogels zijn die graag nonnetjes eten!

In het voorjaar plant het nonnetje zich voort. De mannetjes en vrouwtjes spuiten dan hun sperma- en eicellen het water in. Daar komen deze elkaar tegen en ze bevruchten elkaar. Dan gaan de cellen zich delen. Het larfje leeft eerst als planktondiertje. Na een week heeft het een soort vleugeltjes, waarmee het rondzwemt en plankton vangt. Later, na 2 tot 3 weken, verdwijnen die. Het diertje krijgt dan een voet en een schelpje en dan zakt het naar de bodem.