Ecomare

De mensen in het noorden van Noorwegen beschouwen aalscholvers min of meer als heilige dieren. Als aalscholvers in een dorp neerstrijken is dat een teken van geluk. De legende gaat dat de mensen die op zee zijn gebleven de eeuwigheid doorbrengen op het eiland Utrøst. Dit eiland is voor mensen praktisch onvindbaar. De bewoners van Utrøst bezoeken de bewoonde wereld regelmatig in de gedaante van aalscholvers.

Aalscholvers zoeken ook in zout water naar voedsel. De laatste jaren blijken deze vogels, net als meeuwen, kleine vissersschepen te volgen omdat daar gemakkelijk voedsel te halen valt. Er is overigens wel een verschil tussen de meeuwen (die het voorzien hebben op visafval en discards) en de aalscholver: het lijkt erop dat aalscholvers juist profiteren van de opgejaagde vis in het spoor van de netten in plaats van het visafval.
Onderzoek op Terschelling, in de monding van de Eems en op andere plaatsen in het waddengebied, heeft uitgewezen dat in de nazomer de aalscholver zich op het wad voor het merendeel (73%) met platvis voedt. De aalscholver is echter niet echt gespecialiseerd in een bepaald soort vis. Hij eet datgene wat hij te pakken kan krijgen.
Soms zijn aalscholvers iets te gulzig. Dan kunnen ze zich ernstig verslikken in hun prooi. Ze worden dan dood gevonden met een grote vis nog half in hun keel. Uit onderzoek aan deze dode aalscholvers blijkt dat een snoekbaars van 48 centimeter de grootste vis is die een aalscholver nog in kan slikken. Grotere vissen blijven steken in het keelgat. Het is helaas niet alleen het formaat van de vis dat voor slikproblemen kan zorgen. In januari 2009 werd een dode aalscholver gevonden met een vis in zijn keel. De snoekbaars was 46 centimeter lang en had dus het keelgat net moeten kunnen passeren. Toen de aalscholver werd opengesneden werd al gauw duidelijk wat het probleem was geweest. De vis had een felgroen haakje in zijn bek en dat haakje was ook blijven hangen in het verhemelte van de aalscholver. Hierdoor was het niet gelukt om de vis verder door te slikken, met de dood tot gevolg.

De aalscholver is altijd vervolgd omdat men meende dat hij een geduchte concurrent is voor de visserij. Maar exacte gegevens over deze concurrentie zijn niet bekend. In de visserijwereld wijst men op de grote hoeveelheden vis die door de aalscholvers worden gevangen, vis die anders door de vissers gevangen zou kunnen worden. Vogelliefhebbers wijzen op het feit dat de aalscholver vooral jaagt op soorten die voor de visserij niet interessant zijn, of op ondermaatse vis.

Eeuwenlang werden de aalscholvers op de waddeneilanden intensief bejaagd. In 1904 werd het laatste broedpaar gesignaleerd op Texel. Het duurde daarna tot 1974 voordat de aalscholver weer ging broeden in het waddengebied, dit keer op het NAM-eilandje De Hond in de Eemsmond. Deze kolonie bleef jarenlang onopgemerkt omdat er geen vogelliefhebbers op het eiland kwamen. In 1998 telde de kolonie van de Hond 135 nesten. Tussen 1980 en 2000 werden steeds meer aalscholvers gezien, ook in het westelijke deel van de Waddenzee. De Noorderhaaks werd een belangrijke rustplaats, en uiteindelijk vestigden zich twee broedkolonies: in de Muy op Texel en de Kroon's Polders op Vlieland.

Nederland: Flora en Faunawet
Europees: Vogelrichtlijn
Internationaal: AEWA-conventie (over watervogels die trekken over Afrika, Europa en Azië); conventie van Bern

....aalscholvers op Texel ook wel 'kontekloppers' worden genoemd? Deze bijnaam hebben ze te danken aan de vaak hortende take-off, wanneer ze van het water willen opstijgen. Hierbij stoten ze een aantal keer achter elkaar de poten naar achteren, bij wijze van aanloop, en na het opstijgen raakt hun achterwerk nog herhaaldelijk het water.