Voor de mensen in het noorden van Noorwegen zijn aalscholvers min of meer heilig. Als aalscholvers in een dorp neerstrijken is dat een teken van geluk. De legende gaat dat de mensen die op zee zijn gebleven de eeuwigheid doorbrengen op het eiland Utrøst. Dit eiland is voor mensen praktisch onvindbaar. De bewoners van Utrøst bezoeken de bewoonde wereld daarom regelmatig in de gedaante van aalscholvers.

Aalscholvers volgen vissersschepen, net als meeuwen. Ze eten niet het visafval maar ze duiken naar de vissen die opgeschrikt worden door het net. Aalscholvers eten alle vissen die ze te pakken kunnen krijgen. In de Waddenzee zijn dat vooral kleine platvissen. Soms zijn aalscholvers iets te gulzig. Dan kunnen ze zich ernstig verslikken in hun prooi. Ze worden dan dood gevonden met een grote vis nog half in hun keel. Uit onderzoek aan deze dode aalscholvers blijkt dat een snoekbaars van 48 centimeter de grootste vis is die een aalscholver nog in kan slikken. Grotere vissen blijven steken in het keelgat. Het is helaas niet alleen het formaat van de vis dat voor slikproblemen kan zorgen. In januari 2009 werd een dode aalscholver gevonden met een vis in zijn keel. De snoekbaars was 46 centimeter lang en had dus het keelgat net moeten kunnen passeren. Toen de aalscholver werd opengesneden werd al gauw duidelijk wat het probleem was geweest. De vis had een felgroen haakje in zijn bek en dat haakje was ook blijven hangen in het verhemelte van de aalscholver. Hierdoor was het niet gelukt om de vis verder door te slikken, met de dood tot gevolg.

In de Nederlandse Waddenzee varieërt het dieet van de aalscholver per seizoen. In april eten ze zowel zoutwatervis als zoetwatersoorten. In mei bestaat het menu vooral uit zoutwatervis, zoals zandspiering, bot en tong. Het dagrantsoen van aalscholvers is ongeveer 450 gram.