Steltlopers
voedsel:
vooral kleine ongewervelde dieren
leefgebied:
in waterrijke gebieden of langs de kust
bijzonderheden:
geen vliezen tussen de tenen
- Ned: Steltlopers
- Lat: Charadriiformes
- Eng: Waders
- Dui: Watvögel
print
Steltlopers
Steltlopers hebben, zoals de naam al zegt, lange poten. Ze hebben zich aangepast aan een bestaan in natte of modderige gebieden. De slikkige Waddenzee is dan ook een eldorado voor deze modderliefhebbers. Miljoenen steltlopers die in noordelijke streken broeden, trekken in de nazomer naar het waddengebied. Sommige overwinteren hier, andere trekken verder naar het zuiden nadat ze zich hebben volgegeten op het wad. In het vroege voorjaar komen ze dan weer langs, onderweg terug naar de broedgebieden.
- Waddengebied
- rosse grutto's, foto fitis, sytske dijksen
De Waddenzee is van onschatbare waarde voor steltlopers. Naar schatting maken 6 tot 7 miljoen steltlopers per jaar gebruik van het waddengebied. Van twaalf soorten is zelfs meer dan de helft van de alle vogels gedurende enige tijd in het waddengebied present. Dat geldt bijvoorbeeld voorde zilverplevier, de Siberische kanoetstrandloper, de bonte strandloper en de rosse grutto.
- Houd je snavel!
- gruttosnavel, foto fitis, adriaan dijksen
Onder de steltlopers komen verschillend gevormde snavels voor. Vorm en lengte van de snavel zijn bepalend voor het soort voedsel dat de vogel eet. Zo eten wulpen, scholeksters en kanoetstrandlopers alle drie onder andere strandgapers. De lange wulpensnavel kan strandgapers bereiken die tot 14 centimeter diep in de bodem zitten. Scholeksters komen niet dieper dan 8 centimeter en de snavel van een kanoet komt niet verder dan 3 centimeter. Steltlopers sporen hun prooi op de tast op of op het oog. Veel bodemdieren laten sporen na, vogels zien dat, volgen het spoor en vinden zo de prooi. Plevieren vangen hun prooi op deze manier. Met hun snavels kunnen ze alleen oppervlakkig pikken. Met hun scherpe ogen kunnen ze zelfs op maanverlichte nachten hun voedsel vinden. Andere soorten steltlopers hebben fijne tast- en smaakzintuigen op de snavelpunt . Ze prikken hun snavel in de grond en 'proeven' of er een bodemdier in de buurt zit. Maar verschillende snavels vind je niet alleen bij verschillende soorten steltlopers. Vogels van dezelfde soort, maar met verschillend gedrag kunnen ook een andere snavel hebben. Een Nederlandse bioloog vond uit dat de kanoetstrandlopers die in de winter in de Waddenzee verblijven, een kortere snavel hebben dan diegene die in Mauritanië overwinteren. De Waddenzeebodem is zandig, waardoor de snavels van de vogels sneller slijten dan in de modderige bodem in Mauritanië.
