Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

 

Geschiedenis van de zeehondenopvang op Texel


Het echtpaar De Haan met zeehond

In 1952 begon Gerrit de Haan, conservator van het Texels Museum, als eerste in Europa met zeehondenopvang. Met vallen en opstaan lukte het om zeehonden die op het eiland of elders langs de kust aanspoelden in leven te houden en te laten opknappen. Zeehonden werden niet weer uitgezet omdat ze nog volop werden bejaagd. De afname van het aantal zeehonden in de jaren '50 maakte het werk van het opvangcentrum erg belangrijk: enerzijds bleven zeehonden in leven die anders zeker gestorven zouden zijn, anderzijds werd het publiek op de problemen in de Waddenzee gewezen.

Vervuilde Waddenzee


In de loop der jaren veranderde de houding ten aanzien van de zeehonden aanzienlijk. De jacht werd in 1962 verboden. Opgevangen zeehonden konden, zodra ze gezond waren, worden uitgezet in de Waddenzee. Tot 1975 gebeurde dit echter nog niet, omdat de zee te sterk vervuild was.

Opvang en fokken


Begin jaren '70 nam de opvang van huilers en zieke zeehonden af. Dit kwam onder andere doordat het aantal zeehonden in de westelijke Waddenzee nog sterker gedaald was dan in het oostelijk deel. In de jaren '80 nam het aantal zeehonden in de westelijke Waddenzee weer iets toe. Hierdoor werd de opvang van zeehonden, naast het fokken, weer belangrijker. In 1988, na het uitbreken van een dodelijke epidemie, vervulde Ecomare een belangrijke rol bij het onderzoek naar de oorzaken van deze ziekte.

José Kemper

Dierverzorging - In 1996 kwam ik op Ecomare stage lopen. Zoals iedereen die op een leuk bedrijf stage loopt wilde ik er wel werken. In 2005 was het dan zo ver: een vast  contract bij de dierverzorging. Nu mag ik zelf stagiaires alles vertellen over de zeehonden, de vogels en de vissen. Tot ziens bij de zeehonden!!!