Ecomare

De Noorse Noordzeekust bestaat uit veelal afgeronde en kale rotsen en gedeelten met steile kliffen. Er liggen vele grote en kleinere eilanden en de kust wordt doorsneden door diepe inhammen (fjorden). De grotere fjorden komen wel 100 kilometer landinwaarts en kunnen wel 1200 meter diep zijn. Deze grote diepten zijn ontstaan doordat het gewicht van het ijs van de laatste ijstijd het land naar beneden drukte. Toen het ijs smolt, kwam land langzaam weer naar boven. De flinke diepte van de fjorden ontstond vervolgens door de schurende werking van gletsjers en smeltwater.

Aan de oostkant van Schotland ligt een rotskust opgebouwd uit oud gesteente, waar diepe inhammen naast hoge kliffen voorkomen. Hoewel het gesteente overeenkomsten heeft met die aan de Noorse kust is de Schotse kust veel minder grillig dan de fjordkust. Dit verschil is hoofdzakelijk veroorzaakt doordat de ijslaag van de laatste ijstijd in Schotland minder zwaar was dan de laag op het gebied waar nu Noorwegen ligt. Nadat de ijsmassa verdween steeg Schotland wel maar minder dan het Noorse gedeelte. Op sommige plekken bezit de Schotse kust ook duingebieden met stranden.
Twee archipels, de Orkney's en de Shetlands, vormen de grens van de Noordzee in het noordwesten. Met name deze eilanden, maar ook de andere delen van de Schotse Noordzee-kust, worden bevolkt door broedende zeevogels (alken, zeekoeten, papegaaiduikers, drieteenmeeuwen) en grote kolonies grijze zeehonden.

Meer zuidelijk, aan de Engelse kusten, ligt jonger gesteente met afwisselende eigenschappen. Er zijn meestal lage kliffen, vaak met een strand ervoor, onderbroken door inhammen en vlakke riviermondingen. De Wash is een klein waddengebied wat in één van deze inhammen is ontstaan. In de riviermonden en achter strandwallen liggen op sommige plaatsen wadden en vooral kwelders. Nog verder naar het zuiden, boven de monding van de rivier de Thames ligt de kust van East Anglia. Deze bestaat uit grind wat door de golven naar het strand is verplaatst en naar vorm en grootte is gesorteerd.

De monding waar de Thames en verschillende andere rivieren uitmonden, bestaat al 8000 jaar zonder dat deze ooit is dichtgeslibd. De Engelse kust onder deze monding is opgebouwd uit de resten van coccolieten, miscroscopisch kleine algjes bedekt met kleine ronde kalkplaatjes. In de loop van de miljoenen jaren hoopten de kalkplaatjes zich op tot een honderden meters dikke laag, die nu de beroemde witte krijtkliffen zoals bij Dover vormen.