Zeekraal
afmetingen:
langarige: 2 tot 40 centimeter
kortarige: 5 tot 30 centimeter
kleur:
bloem: geel
plant: dofgroen
bloeitijd:
juli t/m oktober
bestuiving:
zelf- en kruisbestuiving door wind en insecten
voortplanting:
zaad verspreid door de wind of water
levensduur:
eenjarig
- Ned: Zeekraal (langarige zeekraal, kortarige zeekraal)
- Lat: Salicornia procumbens, Salicornia europaea
- Eng: Salicornia, Saltwort (long-spiked) and Glasswort (short-spiked); Marsh Samphire, Pickleweed, Chicken-claws
- Fra: Salicorne (passepierre)
- Dui: Sandwatt-Queller (Langähriger) und Queller (Kurzähriger)
- Dan: Salturt
print
- zeekraal, foto fitis, sytske dijksen
Zeekraal
Zeekraal is, als uitgesproken zoutplant, de pioniersplant van de kwelders. Hij kan groeien op slikkige platen die met elk hoogwater worden overstroomd. De zeekraalplantjes versterken het opslibben en zorgt er zo voor dat de kwelder hoger en droger wordt. Omdat zeekraal goed tegen zout in de bodem kan en lekker smaakt, wordt hij als zilte zeegroente geteeld op gronden met zout of brak grondwater. Hoewel zeekraal heel goed groeit op zoute grond kan hij alleen ontkiemen met de hulp van zoet regenwater. In Nederland groeien twee soorten zeekraal, die veel op elkaar lijken: langarige en kortarige zeekraal.
Op Texel
- In de Slufter, Ecomare, Oscar Bos
Beide soorten zeekraal groeien overal op de lage delen van de Sluftervallei. Op de kwelders langs de Mokbaai en in de Schorren komen ze ook voor. Nergens op Texel wordt zeekraal gekweekt of commercieel geoogst. Er is een boer mee bezig geweest bij het Hoornder Nieuwland maar hij is er weer mee gestopt omdat er te weinig klanten waren voor deze lekkernij.
- Zoutplant bij uitstek
- zeekraal op Texel, foto fitis, sytske dijksen
Zeekraal verdraagt zout water. Sterker nog, de plant heeft zout nodig. De wortels nemen zout op dat in de bladeren wordt bewaard. Maar er zijn grenzen. Als er te veel zout in het zeekraalplantje is opgenomen groeit het niet meer. Daarom houdt het ook zo veel mogelijk zoet water vast. De blaadjes van zeekraal zijn dik en vlezig, net als die van vetplanten. Bovendien zijn ze klein en hebben weinig oppervlak. Daardoor verdampt er zo weinig mogelijk water. De wortels worden beschermd door een zuurstoflaagje. Dat zorgt ervoor dat er geen schadelijke metalen en teveel zout wordt opgenomen. Als er toch te veel zout in de plant is terechtgekomen gaat het naar de onderste bladeren. Die sterven dan af. Zo komt het dat de onderste bladeren vaak rood of geel zijn, terwijl de bovenste delen van zeekraal nog fris groen zijn. Schorrenkruid lost een zoutoverschot ook op die manier op.
- Twee ondersoorten
- langarige zeekraal, foto fitis, sytske dijksen
Er komen in Nederland twee soorten zeekraal voor. Kortarige zeekraal groeit vooral op binnendijkse zilte terreinen. Als het aan de zeekant groeit is dat altijd op de wat hogere plekken, niet in het slik. Langarige zeekraal vind je juist vooral in het slikkige deel.
Langarige zeekraal wordt verdrongen door Engels slijkgras. In de 20e eeuw is dat geplant om ervoor te zorgen dat kwelders sneeler aangroeiden. Maar de plant verspreidde zich al te snel en wordt nu beschouwd als een soort 'wadden-onkruid'. - Naam
- zeekraal, foto fitis, sytske dijksen
Zeekraalplantjes lijken veel op lange aan elkaar geregen kraaltjes. Vandaar de naam.
Zie ook
Info
Copyright Ecomare
Feestmaal
Toen we trouwden, in 1919, bestond het feestmaal uit zeekraal en alikruiken. We hadden de planten en dieren zelf verzameld op het wad bij Tholen. Niet omdat het zo bijzonder was: we hadden gewoon geen geld voor iets anders...
Het smaakte goed, en we zijn meer dan 60 jaar getrouwd geweest!
Sijke Overbeeke, Zeeuwse oma van Ecomare medewerkster Sytske
