Bij Bergen aan Zee, in Noord-Holland, ligt een opmerkelijke grens.Ten zuiden van de grens is het duinzand kalk- en voedselrijk, ten noorden van de grens is het duinzand veel voedselarmer. Op rijke grond overwoekeren de grotere struiken de heide. In het duingebied ten zuiden van Bergen groeien kardinaalsmuts, populieren, eiken en beuken. Ten noorden van Bergen kunnen zich in het duingebied grote heidevelden handhaven. De grens bij Bergen heet dan ook de heidegrens.
In het zeezand waaruit de jonge duinen bestaan, zitten nog zoveel mineralen dat de heide er niet wil groeien. Pas als de duinen ouder worden en de mineralen met het regenwater naar de diepte zijn gespoeld, krijgt de heide een kans. Heide groeit dus alleen maar in oudere duinen.
In de jongere duinen, die vlak bij zee liggen, is er minder verschil tussen het noordelijke en het zuidelijke duingebied. Daar is de invloed van de zeewind dominant. En in de jonge noordelijke duinen is nog wel kalk aanwezig, die de zee zelf aan het zand heeft toegevoegd in de vorm van schelpen. Na verloop van enkele eeuwen spoelt deze kalk eruit. Langs schelpenpaadjes in de noordelijke duinen kom je planten tegen, die normaal kenmerkend zijn voor de kalkrijke duinen in het zuiden. Voorbeelden zijn slangekruid en duinsterretje (een mossensoort). Dat komt door de kalk van de schelpenpaadjes.