Zeehonden zijn weinig vocaal; ze zijn meestal gewoon stil. Er zijn echter momenten in hun leven waarop ze wel geluid maken en niet zo’n beetje ook! In de eerste weken van hun leven bijvoorbeeld, als ze nog afhankelijk zijn van moedermelk. En als ze zich bedreigd voelen. Voor beide geldt dat vooral grijze zeehonden dan behoorlijk van zich kunnen laten horen. Dat merken we nu ook in de opvang!

Brullen

Op het moment hebben we veel zeehonden in de opvang. Het zijn vooral jonge grijze zeehonden die deze winter geboren zijn. Ondanks dat ze geen van allen meer afhankelijk zijn van melk, maken ze soms flink wat geluid. Zeehonden die nog gezoogd worden, maken een geluid dat lijkt op huilen. Vandaar dat ze ‘huilers’ genoemd worden. Dit geluid wakkert de zorgzaamheid van de moederzeehond aan. Onze opvangzeehonden huilen niet, ze brullen!

Allemaal tegelijk

Het ligt heel erg aan wat er gaande is in de quarantaine, of er gebruld wordt of niet. Heeft iedereen een schoon verblijf en een volle buik, dan hoor je niks. Hebben ze trek, vooral ’s ochtends voor de eerste voedering, dan laten ze het wel weten. En als de dierverzorgers de zeehonden gaan wegen ontstaat een ware kakofonie van gebrul. Ze lijken elkaar dan aan te steken, want ze worden een voor een gewogen en toch protesteren ze allemaal tegelijk!

Vechters

In de natuur maken oudere zeehonden vooral geluid tijdens vechtpartijen om een vrouwtje. Daar zijn grijze zeehonden veel feller in dan gewone zeehonden. Grijze zeehonden zijn in het algemeen assertiever, minder bang en nieuwsgieriger dan gewone zeehonden. Een fel karakter heeft grote voordelen. Grijze zeehonden zijn vechters, ook als het om hun herstel gaat. Ze gaan bijvoorbeeld meestal snel zelf eten, terwijl gewone zeehonden soms wekenlang onder dwang gevoerd moeten worden.

Ook nadelen

Hun nieuwsgierigheid brengt zeehonden soms wel in de problemen. Daar kunnen de opvangzeehonden Netty en Tank over meepraten: zij raakten verstrikt in een stuk ronddrijvend net en hebben er flinke wonden aan overgehouden. Ze zijn waarschijnlijk uit nieuwsgierigheid naar het net gezwommen en hebben hun kop door een gat gestoken. Vervolgens zat het vast. Naarmate de dieren groeiden, is het touw strakker komen te zitten. Vooral Netty heeft een diepe wond; heel akelig om te zien.