Ecomare

Mandø bestond vroeger uit twee eilanden die halverwege de jaren dertig van de vorige eeuw door een dijk met elkaar werden verbonden. Oorspronkelijk zou Mandø nog veel groter geweest zijn.

In het 'Mandø Centret' is een tentoonstelling over het eiland ingericht. In het plaatsje Mandø bevindt zich het 'Mandøhuset', een rond 1831 gebouwde kapiteinswoning. Hierin is tegenwoordig het streekmuseum ondergebracht. In Mandø zijn verder een kerk uit 1639 en een oude molen uit 1860 gevestigd. In de tentoonstelling 'Ornitologisk Samling' zijn meer dan 300 verschillende soorten vogels van het eiland te zien. Aan de zeezijde van de duinen staat een zuil waarop de waterstand van de stormvloed van 1634 aangegeven is.

Mandø wordt voor het eerst in 1231 in de literatuur vermeld. Het eiland behoorde toe aan de toenmalige koning van Denemarken. In de 15e en 16e eeuw zou Mandø een voorname vissersplaats geweest zijn. In de 16e eeuw werd Mandø enkele malen hevig geteisterd door stormvloeden. Op 'Gammel Mandø' (oud Mandø) bevonden zich vroeger het dorp en de kerk. Deze werden tijdens de stormvloed van 1634 vernietigd, en de eilandbewoners trokken naar hun huidige woonplaats in de hoger gelegen duinen. In de 17e eeuw was er geen visserij meer op Mandø. In 1741 verkocht de koning het eiland aan de bewoners. In deze periode verdienden de mannen hun geld in de scheepvaart, terwijl de vrouwen zich thuis bezighielden met landbouw.

Er zijn twee dijken op Mandø: een ter bescherming van het dorp (uit 1887) en een zeedijk (uit 1935-1937). Buiten de eerstgenoemde dijk bevinden zich de boerderijen uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Deze boerderijen liepen grote schade op tijdens de zware stormen in 1981, toen de zeedijk doorbrak. De bewoners van het dorp in de duinen hadden geluk...
De priel 'Große Rinne' scheidde -tot aan de bedijking van heel Mandø in 1938- 'Gammel Mandø' van het zuidelijke eilandgedeelte. Mandø's 'Weele' is ontstaan tijdens de stormvloed van 1923.