Ecomare

In juli en augustus kleurt de Slufter paars van het bloeiende lamsoor. Het groeit op plaatsen die niet dagelijks door het zeewater overstroomd worden. Lamsoor maakt veel nectar aan, waar vlinders en bijen op af komen. Rondom de Slufter staan dan ook in juli en augustus  bijenkasten. Om ook andere nectaretende insecten de kans te geven, mogen het er niet meer dan 12 zijn. Lamsoorhoning is heel bijzonder. Het smaakt een beetje zoutig en ziet er groengeel uit. De honing zou goed zijn tegen verkoudheid.

Het afgesloten deel van de Slufter is een vogelparadijs. Er komen steltlopers, meeuwen en eenden voor die op de kwelders en de slikkige wadbodem zoeken naar voedsel. Dwergsterntjes broeden bij de monding van de Sluftergeul. De meeste Texelse eidereenden broeden in de Slufter. Na het uitkomen van de jongen verzamelen de families zich in de grote geulen. In de winter bezoeken kleine zaadetende zangvogels als sneeuwgorzen, fraters en strandleeuweriken de Slufter. Er worden ook geregeld ruigpootbuizerds en slechtvalken gezien.

We weten al jaren dat de Sluftergeul smaller en ondieper wordt. Dat is niet vreemd, gebieden als de Slufter zanden altijd aan, zoals dat heet. Ook op andere plaatsen, zoals de Kerf bij Schoorl, gebeurt dit. Op de ene plaats gaat het wat sneller dan op de andere. Er zijn in de Slufter twee krachten aan het werk. De kracht van het getij en de bovenafvoer (het regenwater dat naar zee loopt) houdt de Slufter open. De kracht van het zandtransport langs de kust zorgt voor aanzanding: bij elke overstroming van de Sluftervallei blijft er een laagje zand liggen. Daardoor wordt de vallei steeds hoger en verminderen de getijdenkrachten. Soms zorgt flinke storm ervoor dat er tijdelijk weer veel zand uit de Slufter wordt weggevoerd. Door de lange strekdam bij Eierland en het ophogen van het Texelse strand ten zuiden van de Slufter gaat de aanzanding de laatste jaren sneller dan voorheen.

De Sluftervallei is spectaculair als het stormt uit het noordwesten. Als het dan ook nog springtij (extra hoog water) is, dan dendert de zee naar binnen. Vanaf de trap kijk je over een grote watervlakte. Alleen de topjes van de duinen zijn nog te zien. Wanneer je na zo’n storm in de Slufter wandelt vind je tegen de duinen hopen plantenresten en andere rommel. Daaraan kun je precies zien hoe hoog het water gestaan heeft. Heel anders is het wanneer het, bij springtij, juist extra laagwater is en er een flinke oostenwind staat. Dan kun je de hoofdgeul lopend oversteken.

De Sluftergeul wandelt. Door de stroming van het zeewater wordt aan de ene kant zand neergelegd terwijl het aan de andere kant afkalft. De monding van de hoofdgeul verplaatst zich meestal langzaam van zuid naar noord. Als de geul tegen de duinen aan komt, graven de mensen van het Hoogheemraadschap met machines een nieuwe geul. Dit gebeurt ongeveer iedere vijf jaar. In 2009 is het voor het laatst gedaan. Toen is de geul wat verder doorgetrokken om te zorgen dat het zeewater verder de Slufter in stroomt.