De 353 kilometer lange Nederlandse Noordzeekust loopt van Cadzand tot Rottumeroog en bestaat uit duinen (250 km), dijken en andere waterkerende constructies. Gezamenlijk beschermen zij de laag gelegen helft van het Nederlandse land tegen de Noordzee. In de getijdengebieden (de Delta en de Waddenzee) bestaat de kust uit wadden en kwelders. De kuststrook is niet alleen de bescherming tegen de zee, maar ook een uniek natuurgebied. En voor de recreant is vooral het strand de grote trekpleister.
In de Wet op de Waterkeringen staat voor de verschillende soorten waterkeringen beschreven aan welke normen ze moeten voldoen. Deze wettelijke eisen zijn vastgelegd in een 'keur'. Sinds 1990 is de Noordzeekust beveiligd volgens de normen uit het rapport van de Deltacommissie. Sinds de overstromingsramp van 1953 kunnen extreme stormen, met daarmee gepaard gaande hoge waterstanden en golven, goed worden weerstaan. Om dat te bereiken zijn alle zeedijken in Nederland verhoogd tot deltahoogte.

Het is geen punt van discussie meer tussen politici en wetenschappers: de temperatuur op aarde stijgt, waardoor de gletsjers en de poolkappen smelten. Het warmer wordende zeewater zet bovendien uit, zodat er twee processen leiden tot een stijgende zeespiegel. Een 'neder'-land moet dan extra maatregelen nemen om zich te beschermen tegen overstromingen. Regelmatig verschijnen nieuwe ideeën en studies, zoals de aanleg van eilanden voor de kust, het verhogen van de dijken, het verbreden van de stranden, een tweede Deltaplan enzovoort.
In september 2007 is de Deltacommissie nieuw leven ingeblazen. Deze groep deskundigen heeft voorstellen geformuleerd voor de kustbescherming tussen 2000 en 2100, in de vorm van het rapport "Samenwerken met water". Hun voornaamste aanbeveling is om snel werk te maken van het verbeteren van de veiligheid van Nederland. De commissie schat dat dit 1,3 tot 1,9 miljard euro gaat kosten tussen nu en 2050.
Enkele belangrijke aanbevelingen van de Deltacommissie:
1 - Verbreding van de kust door middel van zandsuppleties over een periode van honderd jaar. Dit geeft ruimte voor de ontwikkeling van kustnatuur.
2 - Geleidelijke verhoging van het maximale waterpeil in het IJsselmeer tot 1,5 meter boven NAP. Dit om de berging van overtollig rivierwater mogelijk te maken.
3 - Extra stormvloedkeringen in de Delta, zowel aan de zeezijde als meer landinwaards.
4 - De ontwikkeling van overstromingsgebieden langs de Rijn, Maas en deltawateren, om overtollig rivierwater te kunnen bergen.
5 - De verlenging van de houdbaarheid van de Oosterscheldekering: deze is nu bedrijfszeker tot 2075.
6 - Alle zee- en rivierdijken versterken en verhogen waar dat nodig is.
7 - De mondingen van de Westerschelde en de Nieuwe Waterweg blijven open. In geval van nood moet de Nieuwe Waterweg wel kunnen worden afgesloten.
Uitgebreide informatie over het rapport is op te vragen via de weblink hieronder.

Al in de Bronstijd (2600 jaar geleden) bouwde men terpen die als vluchtheuvel gebruikt werden wanneer de zee steeg. Veel terpen zijn afgegraven, maar op sommige plekken nog te vinden. Op de Halligen dienen ze ook nog vandaag als bescherming voor stormvloeden.