Stekelrog
afmetingen:
maximaal 1 meter
gewicht:
maximaal 18 kilogram
kleur:
geelbruin met onregelmatige donkere en lichte vlekken
leeftijd:
maximaal 15 jaar
voedsel:
wormen, kleine kreeftachtigen, kleine zeeslakken en kleine bodemvissen
vijanden:
bodemvisserij
voortplanting:
eileggend met inwendige bevruchting
aantal: 52-170 eieren per jaar
- Ned: Stekelrog (doornrog, driestaart, rode rog)
- Eng: Thornback ray (roker)
- Dui: Nagelrochen
- Fra: Raie bouclée
- Dan: Sømrokke
- Lat: Raja clavata
print
- Stekelrog (doornrog, driestaart, rode rog), Ecomare, Peter van der Wolf
Stekelrog
Stekelroggen danken hun naam aan de vele stekels op hun rug en staart. Toch zijn ze ongevaarlijk, de stekels zijn niet giftig. Om aan eten te komen, verstoppen ze zich onder een laagje zand van de zeebodem. Samen met de stippen op hun rug zorgt dat er voor dat ze goed gecamoufleerd zijn. Als er wormen, kreeftachtigen, zeeslakken of kleine bodemvissen voorbij zwemmen, vangen ze die vanuit een hinderlaag. Stekelroggen hebben rijen met sterke, botte tanden. Wanneer er een tand versleten is komt de volgende in de rij naar voren. Volwassen stekelroggen hebben wel 36 tot 44 rijen tanden.
- Voortplanting
- Eikapsel van de stekelrog, Ecomare, Peter van der Wolf
Vrouwelijke stekelroggen worden geslachtsrijp tussen de 9 en 12 jaar, mannelijke tussen de 7 en 12 jaar. Dit betekent dat er een grote kans is dat een stekelrog wordt gevangen (tijdens de visserij op platvis, met de boomkor) voordat hij of zij zich heeft kunnen voortplanten. De eieren worden in het voorjaar gelegd. Na 4 tot 5 maanden barst de smalle kant tussen de uitsteeksels open, waarna het amper 12 centimeter lange stekelrogje uit het ei kruipt. De uitsteeksels zorgen voor de bevestiging van het eikapsel en de zuurstofvoorziening van het embryo.
- Verspreiding en habitat
- Verspreiding van de stekelrog, Kaartje getekend door Sherri Huwer
Stekelroggen zag je vroeger regelmatig in de Noordzee, ook langs de kust, en in de Waddenzee. Rond 1900 was de stekelrog de meest voorkomende roggensoort in de zuidelijke Noordzee. In die tijd werd er vanuit Den Helder zelfs gericht gevist op stekelrog. Rond 1960 verdween de rog uit de Waddenzee en het Nederlandse deel van de Noordzee en tegen 1970 uit de Zeeuwse delta en de kustwateren. Tegenwoordig zijn ze nauwelijks meer te vinden in de kustwateren en getijdengebieden. Het lijkt erop dat de stekelrog zich meer gaat vestigen op de (zuidelijke) stenenrijke delen van de zeebodem, waar men niet of nauwelijks vist op andere bodemvis. Aan de Engelse kant van de Noordzee komen stekelroggen nog wel voor.
