Ecomare

In het voorjaar legt een mossel vele miljoenen eieren. De bevruchting vindt in open water plaats. Na de bevruchting ontwikkelt zich binnen een paar dagen uit de bevruchte eicel een larfje met schelpje. Omdat het schelpje eruit ziet als een hoofdletter D, wordt het ook wel een D-larfje genoemd (zie foto). Dit larfje heeft een soort zeiltje waarmee het door het water kan zwemmen. Na 2 à 3 weken verdwijnt dit zeiltje en krijgt het larfje een voetje.

De jonge mossel heeft een harde ondergrond nodig, waar hij zich kan vastzetten met zijn hechtdraden, de zogeheten baard van de mossel. De harde ondergrond kan een rotsblok, een dijk, een paal, een wrak of een stuk zwerfvuil zijn. Ook bewoonde of lege schelpen (bijvoorbeeld van een andere mossel of de strandgaper,) bieden voldoende houvast. Strekdammen zijn vaak helemaal begroeid met een laagje mosselbroed.

Op plekken waar voldoende voedsel is kunnen mossellarven zich massaal vestigen. Op deze manier ontstaan mosselbanken.Tussen de mossels leven veel andere zeedieren, zoals zee-anemonen, poliepen en grondeltjes.
Mosselbanken zijn kwetsbaar. In de Waddenzee werden de meeste oude banken opgevist door de mosselvissers. Die schrapen de banken af om jonge mosseltjes te verzamelen. Ze noemen dat mosselzaad en gebruiken het om mossels te kweken op de mosselpercelen. Volgens de vissers zijn veel banken ook verdwenen door stormen. Tegenwoordig is de mosselzaadvisserij niet meer overal toegestaan.
Een andere bedreiging van de mosselbanken is de Japanse oester die vanuit een kwekerij in Duitsland is ontsnapt en zich sterk uitbreidt. Japanse oesters groeien sneller dan de 'normale' waddenoesters. Vele Duitse mosselbanken zijn inmiddels veroverd door deze Japanse reuzenoester.